«Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»

 

Μετά το μυστικό δείπνο ο Κύριος πήρε τους μαθητές του και πήγε μαζί τους στον τόπο που λεγόταν Γεσθημανή. Τους είπε ότι έρχεται αυτός που θα Τον προδώσει και ότι αυτή τη νύχτα όλοι τους θα Τον αφήσουν και θα διασκορπιστούν. «Ο δε Πέτρος έφη αυτώ˙ και ει πάντες σκανδαλισθήσονται, αλλ’ ουκ εγώ. Και λέγει αυτώ ο Ιησούς αμήν λέγω σοι ότι συ σήμερον εν τη νυκτί ταύτη πριν ή δις αλέκτορα φωνήσαι τρις απαρνήση με» (Μαρκ. 14, 29-30). Έτσι και έγινε, ο απόστολος Πέτρος αρνήθηκε τον Κύριο.

 

Γιατί οι απόστολοι αρνήθηκαν τον Κύριο και τι μας διδάσκει αυτό το γεγονός ; Αρνήθηκαν γιατί είχαν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Απ’ αυτό και εμείς διδασκόμαστε να μην εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας. Οι απόστολοι εμπιστεύονταν τον εαυτό τους και νόμιζαν ότι η πίστη τους και η αγάπη προς τον Χριστό, είναι τόσο δυνατή που μπορεί να νικήσει τα πάντα. Αλλά Τον αρνήθηκαν και διασκορπίστηκαν όταν οι απεσταλμένοι του αρχιερέα ήρθαν να Τον συλλάβουν.

 

Αυτό το γεγονός έδειξε στους αποστόλους την αδυναμία τους και τους έμαθε να μην εμπιστεύονται τον εαυτό τους. Αυτό διδάσκει και εμάς να μην έχουμε υπερβολική εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, αλλά να αφήνουμε τα πάντα στα χέρια του Κυρίου. Ο Κύριος  έλεγε: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιω. 15.5). Εδώ βρίσκεται όλη η διδασκαλία Του. Τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς τον Κύριο.

 

Γιατί τίποτα; Γνωρίζουμε ανθρώπους και ολόκληρους λαούς που δεν ομολογούσαν το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού και όμως έκαναν έργα μεγάλα και ένδοξα.

 

Ναι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά ποιο ήταν το τέλος αυτών των έργων; Τα έργα αυτά καταστράφηκαν. Υπήρχε κάποτε πολύ μεγάλο και ισχυρό Ασσυρο-Βαβυλωνιακό κράτος που κυριαρχούσε σ’ όλη την οικουμένη. Πού είναι αυτό το κράτος; Αφανίστηκε και ούτε ίχνος του δεν υπάρχει σήμερα. Η δόξα του έσβησε και τα έργα του ξεχάστηκαν.

 

Υπήρχε τεράστια και ισχυρή Ρωμαïκή αυτοκρατορία που καθυπέταξε όλους τους λαούς και κυριαρχούσε σ’ όλο τον τότε κόσμο. Και πού είναι τώρα το περίφημο αυτό κράτος; Υπάρχει σήμερα; Όχι, αλλά καταστράφηκε και ακολούθησε τη μοίρα του Ασσυρο-Βαβυλωνιακού βασιλείου.

 

Και σήμερα μπροστά στα μάτια μας γκρεμίστηκε και μια άλλη μεγάλη αυτοκρατορία που δεν ήταν χτισμένη πάνω στο απαρασάλευτο θεμέλιο της πίστεως στον Θεό. Το κράτος αυτό ήταν σκληρό και απάνθρωπο και είχε μοναδικό σκοπό να κυριαρχήσει σ’ όλο τον κόσμο. Αυτό ήταν το γερμανικό κράτος του Χίτλερ. Αλλά αφανίστηκε και αυτό πνιγμένο στο αίμα. Βλέπετε πως καταστρέφονται τα έργα των ανθρώπων που δεν οικοδομούνται πάνω στον ακρογωνιαίο λίθο, τον Κύριο Ιησού Χριστό; Πολύ εύκολα χαλάνε.

 

Το ίδιο γίνεται και στη ζωή του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Πολλοί άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Κύριο Ιησού Χριστό και δεν γνωρίζουν το όνομά Του· εθνικοί, μουσουλμάνοι, Εβραίοι μπορεί να προκόβουν στα έργα τους. Αλλά η προκοπή αυτή έχει παροδικό χαρακτήρα και στο τέλος τα έργα τους καταστρέφονται. Χωρίς τον Κύριο Ιησού Χριστό, σύμφωνα με τον λόγο Του, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε τίποτα. Αυτό ισχύει για τα έργα μας που κάνουμε, αλλά πρώτα απ’ όλα για την πίστη μας. Πάντα πρέπει να θυμόμαστε ότι ούτε ένα αγαθό και καλό έργο δεν γίνεται με τις δικές μας δυνάμεις, αλλά με τη δύναμη του Κυρίου και ότι όλα τα καλά προέρχονται από τον Θεό. Τον Κύριο πρέπει να θυμόμαστε, Αυτόν να ευλογούμε και να ευχαριστούμε. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει πάντα να έχουμε στον νου μας.

 

Τα καλά έργα δεν είναι δικά μας και γι’ αυτό δεν πρέπει να περηφανευόμαστε όταν τα κάνουμε. Ούτε πρέπει να τα θυμόμαστε, αλλά να τα ξεχνούμε αμέσως. Πρέπει να βλέπουμε τον εαυτό μας σαν δούλο που είναι υποχρεωμένος να κάνει το θέλημα του κυρίου του. Ο Κύριός μας είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Όταν κάνουμε καλό, εκτελούμε το θέλημά Του και πρέπει να το ξεχνάμε λέγοντας: «Δούλοι αχρείοι εσμέν, ότι ο ωφείλομεν ποιήσαι πεποιήκαμεν» (Λουκ, 17, 10). Ποτέ δεν πρέπει να μετράμε πόσα καλά έργα κάναμε και να τα θυμόμαστε. Αλλά πρέπει να σκεφτόμαστε ότι κάναμε λιγότερα απ’ αυτά που έπρεπε να κάνουμε.

 

Σας διάβασα χθες έναν λόγο του οσίου Εφραίμ του Σύρου, που λέει ότι πρέπει να καλούμε πάντα στο τραπέζι μας τους φτωχούς και να τρώνε μαζί με τους πένητες. Εμείς ποτέ δεν το κάνουμε. Πολύ σπάνια μοιραζόμαστε το φαγητό μας με ξένο, και αν φιλοξενούμε κάποιον στο σπίτι μας μετά το θυμόμαστε πολύ καιρό.

 

Όμως δεν πρέπει να το θυμόμαστε και να το σκεφτόμαστε. Πρέπει να σκεφτόμαστε ότι δεν τηρούμε την εντολή του Χριστού. Θα μπορούσαμε να κάνουμε πολύ περισσότερα, αλλά και τότε θα έπρεπε να λέμε ότι είμαστε αχρείοι δούλοι και κάναμε μόνο αυτό, που έπρεπε να κάνουμε.

 

Να μας φυλάξει ο Κύριος από υπερηφάνεια. Να μη θεωρούμε τα καλά έργα δικά μας. Το καλό μόνο με τη δύναμη του Κυρίου Ιησού Χριστού μπορούμε να κάνουμε. Σ’ Αυτόν δόξα και κράτος στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

 

 

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας «ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ

ΤΟΜΟΣ Β’». σελ. 53-56  - Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ».